tarikozen37
Super Member
Konuyu nerede açacağımı bilemedim, bu forumun üyelerini samimi bulduğum için burada açmak istedim ve fikirleriniz gerçekten önemli benim için.. birazda iç dökme olacak bu..
Konu başlığından da görüldüğü üzere soru bariz. "Neden intihar? Yani... ne çözülür ki intiharla?" diye düşünüp dururdum sürekli.
Şöyle ki; 24 yaşındayım. Yaptığım mesleği seviyorum, beni seven ve güvendiğim bi' hayat arkadaşım var. Cinsel hayatım gayet iyi ve herhangi bi' fiziksel kusurum yok. (Fazla kiloları saymazsak.) Ancak bi' sorunum var. Aşırı derecede canım sıkkın. Yani "Nasıl sıkkın?" diyebilirsiniz belki ama
aşırı derecede sıkıldım. Ulan 24 sene nasıl katlandım bu hayata ben diyorum.. Yani, intihar etmek istiyorum gerçekten bunu sonlandırmak istiyorum. Her şeyi yaşadım, aşkı, ölümü, varlıklı olmayı ve yokluğu.. Çok sosyal bi' insanımdır binlerce insan tanıdığıma yemin edebilirim ama artık hiçbir şey ifade etmiyor benim için. Sıkıldım çünkü ulan, çok sıkıldım. Şimdi belki aranızda -Birader sen biraz şımarıksın sanki?- diyecek olan vardır.. Ama bilmiyorum, mutlu değilim. Gram mutlu değilim hem de.
Eskiden kitap okur, film seyreder, spor yapar, sabah 6'da kalkıp güne zinde başlar çoğu kişinin yaşamak istediği o hayatı bi' şekilde yaşardım. Asgari ücretin 2000₺ olduğu zamanlar ben 18000₺ kredi kartlarıyla gezerdim. Paradan hiç sıkıntı çekmediğim zamanlarda oldu, yerdeki 5 Kuruş'a muhtaç olduğum zamanlarda. Aşkı da yaşadım, terkedilmeyi de.. aşkını yitirmeyi de. Çok fazla şey yaşadığım için artık zihnim bir şey kabul etmiyor. Her şey tanıdık geliyor, ölen birine üzülemiyorum. Birisi benim için bir şey yaptığında sevinemiyorum, bi' insana güvenip/güvenmemek pek umurumda değil. Kazıklansam bile, "Amaaan. Çokta ehemmiyetli değildi zaten." diyorum. Kız kardeşim zihinsel engelli, anneme babama bir şey olmayacağını bilseydim şimdiye kadar bin kere tetiği çekerdim.
Resmen kendi ölümümü hazırlıyorum, Bronşit ve Koah hastalığına sahibim ve hala daha günde 2 paket sigara içebiliyorum. Psikolojik destek aldım, yardım istedim resmen haykırdım ya biri beni kurtarsın diye. Çıkamıyorum bu durumdan.. her gün metro beklerken "Ya kendimi neden raylara atmıyorum? Ulan ne anlamı var!" demeden duramıyorum. O kadar kaybettim ki insanlığımı, artık aranızda gezen et parçasıyım. Ruhum yokmuş, söküp alınmış gibi hissediyorum. Kesilmeyi bekleyen ağaç gibiyim. Ağlaya ağlaya yazıyorum bunları.. hani diyorum, ulan bi ümit belki birisinin yorumu, empatisi bana fayda sağlar. Çünkü buraya yazdıklarım son çıkış yolu. Bundan sonra ne olacak inanın bende bilmiyorum ama tahmin edebiliyorum.
Siz yine de , ne olur ne olmaz. Kendinize iyi bakın.
Konu başlığından da görüldüğü üzere soru bariz. "Neden intihar? Yani... ne çözülür ki intiharla?" diye düşünüp dururdum sürekli.
Şöyle ki; 24 yaşındayım. Yaptığım mesleği seviyorum, beni seven ve güvendiğim bi' hayat arkadaşım var. Cinsel hayatım gayet iyi ve herhangi bi' fiziksel kusurum yok. (Fazla kiloları saymazsak.) Ancak bi' sorunum var. Aşırı derecede canım sıkkın. Yani "Nasıl sıkkın?" diyebilirsiniz belki ama
aşırı derecede sıkıldım. Ulan 24 sene nasıl katlandım bu hayata ben diyorum.. Yani, intihar etmek istiyorum gerçekten bunu sonlandırmak istiyorum. Her şeyi yaşadım, aşkı, ölümü, varlıklı olmayı ve yokluğu.. Çok sosyal bi' insanımdır binlerce insan tanıdığıma yemin edebilirim ama artık hiçbir şey ifade etmiyor benim için. Sıkıldım çünkü ulan, çok sıkıldım. Şimdi belki aranızda -Birader sen biraz şımarıksın sanki?- diyecek olan vardır.. Ama bilmiyorum, mutlu değilim. Gram mutlu değilim hem de.
Eskiden kitap okur, film seyreder, spor yapar, sabah 6'da kalkıp güne zinde başlar çoğu kişinin yaşamak istediği o hayatı bi' şekilde yaşardım. Asgari ücretin 2000₺ olduğu zamanlar ben 18000₺ kredi kartlarıyla gezerdim. Paradan hiç sıkıntı çekmediğim zamanlarda oldu, yerdeki 5 Kuruş'a muhtaç olduğum zamanlarda. Aşkı da yaşadım, terkedilmeyi de.. aşkını yitirmeyi de. Çok fazla şey yaşadığım için artık zihnim bir şey kabul etmiyor. Her şey tanıdık geliyor, ölen birine üzülemiyorum. Birisi benim için bir şey yaptığında sevinemiyorum, bi' insana güvenip/güvenmemek pek umurumda değil. Kazıklansam bile, "Amaaan. Çokta ehemmiyetli değildi zaten." diyorum. Kız kardeşim zihinsel engelli, anneme babama bir şey olmayacağını bilseydim şimdiye kadar bin kere tetiği çekerdim.
Resmen kendi ölümümü hazırlıyorum, Bronşit ve Koah hastalığına sahibim ve hala daha günde 2 paket sigara içebiliyorum. Psikolojik destek aldım, yardım istedim resmen haykırdım ya biri beni kurtarsın diye. Çıkamıyorum bu durumdan.. her gün metro beklerken "Ya kendimi neden raylara atmıyorum? Ulan ne anlamı var!" demeden duramıyorum. O kadar kaybettim ki insanlığımı, artık aranızda gezen et parçasıyım. Ruhum yokmuş, söküp alınmış gibi hissediyorum. Kesilmeyi bekleyen ağaç gibiyim. Ağlaya ağlaya yazıyorum bunları.. hani diyorum, ulan bi ümit belki birisinin yorumu, empatisi bana fayda sağlar. Çünkü buraya yazdıklarım son çıkış yolu. Bundan sonra ne olacak inanın bende bilmiyorum ama tahmin edebiliyorum.
Siz yine de , ne olur ne olmaz. Kendinize iyi bakın.
