Selamlar. Öncelikle bu biraz iç döktüğüm de bir post olacak. Bir itiraf yazısı maiyeti de görecek. Ve threadin kalan kısmında sorularınız olursa onları da cevaplamaya çalışacağım.
Ben 22 yaşımda bir üniversite öğrencisiyim, Ankara'da okuyorum. Bir çoğunuz gibi müslüman bir ailede doğdum. 13 yaşıma kadar da oldukça iyi bir din eğitimi aldım.
Ailem bu konuda anlayışlı da yaklaşmıştı. Namaz kılmamı yada normal zamanlarda ibadet etmemi vs beklemiyorlardı. Mümkünse Kur'an okumayı bilsin, cenazemiz olduğunda namazına gitsin kafasındaydılar.
Lakin gönderdikleri yerlerde çocuklar böyle eğitilmiyorlar. Birilerinin etkisi altına girmek o yaşlarda inanılmaz kolay ve bütün çevrenizi o insanlarla kuşatmayı da çok iyi biliyorlar. En azından benim Süleymancılarla tecrübem
bu yönde olmuştu. Okul çevresi hariç bütün çevrem bu insanlarla dolmuştu ve her şeyi daha normal gibi görmenize daha kolay alışkanlık edinmenizi sağlıyor bu hareketler. Namaz alışkanlığı için birebir örneğin.
Benim gittiğim son yaz, ufak bir yarışma düzenlemişlerdi. Özel basım bir Kur'an hediye edilecekti o sene en güzel okuyana. Ve ben bu yarışmayı kazandım. Rahat okunabilir, renk kodlu ve düz çevirili bir Kur'an hediye edildi bana.
Yazın kalan kısmını o Kur'anla geçirmiştim ve zaten kafamı karışık bırakan mevzular varken Kur'an okuyunca dinden tiksinmem çok kolay oldu. Bir süre din arayışı içerisinde yaşadıktan sonra tamamen vazgeçtim ve din felsefesinden en son
ateist olduğuma kanaat getirdim. Ama burada bir hata yapmışım şimdi daha iyi anlıyorum. Kur'an nasılsa İncil'in devamı diyip ne İncil'i adam akıllı okudum ne de Tevrat-Zebur'u.
Yaklaşık 8 senelik bir ateist hayatından sonra -ki mutlu olduğum ve gurur duyduğum kadar tersini hissettiren de bir hayattı, ama o hayattan utanmıyorum- bir aralar daha sık karşıma çıkan bir reklam çıktı karşıma.
2008-10 arası internette, forumlarda falan takılanlar bilirler "Ücretsiz İncil İster Misiniz?" "Tanrı ile tanışın" tarzı reklamlar çok sık olurdu. Bunlardan birine denk geldim ve ücretsiz İncil istedim. Hatta forumu doldururken
"vay be adamlar harbiden kargosuna kadar karşılıyolar" dediğimi çok iyi hatırlıyorum.
Neyse bir-iki güne İncil elime ulaştı. Yanında ufak kitapçıklar ve bir de anket vardı. İncil ile birlikte bu kitapçıkları okuyup anketi doldurmanızı istiyorlar ama isterseniz yapmayabiliyorsunuz. Yaparsanız hem ek kitapçık hem de ücretsiz kitap gönderiyorlar.
Ben yapmıştım ve sonuna kadar gittim de. Sonra bir Hristiyanla tanışmak ister misiniz vs dediler ve ben İncil aldıktan yaklaşık bir ay sonra kiliseye gitmeye başladım. Peki neden? Neden bu kadar kolay oldu? Ateizmin ne olduğunu anlamamış yada Evrim Teorisinin
bilimsel bir gerçek olduğunu kavrayamamış mıydım? Hepsini başa saralım, cevaplayacağım.
Ateistken savunduğum bir şey vardı hala da savunduğum bir fikir bu. "Benim Tanrı ile aramda samimi bir ilişki var. Ben gerçekten bütün kalbimle onun varlığına ikna olamadım. Aramızda hiç bir zaman çıkar ilişkisi olmadı. Korkup O'na kapanmadım. Yada cennetine alsın diye yalvarmadım. Çünkü İmanın şartı kalpten samimi bir inançtır." Ama tabi şimdi Tanrı'nın varlığına samimi bir inancım var ve O'nunla yine samimi bir ilişkimiz var. Bu fikir aslında lafı şuraya getiriyor, evet evrim gerçek tıpkı kütle çekim kuvveti gibi bir doğa yasası bu. Ve evren gerçekten de Big Bang yapa benzeri bir şekilde varlığına başlamış olabilir. Ama bunların hiç biri Tanrı yok demek değildir. Bunlar pekala Tanrı'nın yaratırken kullandığı yollar da olabilir. Ama bunlar Tanrı olmadan da oluyor demek için yeterli bir sebep olarak görülebilir diyordum. Bugün hala evrim teorisinin bir doğa yasası olduğunu saatlerce savunabilirim. Savunabilirim savunmasına da, nerede patlak veriyor bunlar da ben hristiyan olabiliyorum? Çok basit. Bunlar işin saf ve soğuk mantık kısmı. Din ise tamamen inanç meselesi ve hatta duygusal bir mesele.
İtiraf ederken çekinmeyeceğim, blackjack ve pokeri severek çok oynadım. Çok para kazanıp çok para kaybettim (kendi çapımda) Hiç uyuşturucu kullanmadım ama deliler gibi alkol içtim. Hatta depresyondayken bir şeyler hissedemediğim için ve alkolün bir şeyler
hissetmede bana yardımcı olduğunu düşündüğüm için alkolik olduğum bir dönem dahi oldu. Zina zaten gırla. Farklı farklı kadınlarla yaşamadığım halt kalmadı. Övünülecek bir yanı falan da yok bu arada bir bara giderseniz birileriyle konuşmak çok kolay. Arada sırada bu işin
seksle sonuçlanması gayet sıradan bir şey halini alıyor. Yalandan uzak dursam da manipülasyondan uzak durmadım. Çok haltlar yedim çok kalp kırmasam da çok derinden kırdım. Tabi bu sadece bir yüzüydü işin ve bunları yapmamın sebebi ahlaksız yada ne bileyim ateist olmam vs
değildi. Sadece zaman zaman iplerin ucu elimden fazla gidiyordu ve ahlak fazla esniyordu. Ama bir şekilde işleri her zaman yoluna koymaya kendimce adil ve dürüst bir hayat yaşamaya çalıştım.
Buradan İncil'i ilk okuduğum zamana gidiyoruz. İncil'i okuyunca fark ettiğim şey şu oldu; Tanrı benim istediğim bir şeyi bizden istiyordu. Ve bunu Allahla aynı yollardan istemiyordu. Bizimle samimi bir ilişki istiyordu ve bunun adı O'nun için imandı.
Korkutmak yada ödüllendirmekten önce bunu teklif ediyordu. Sevecen, cömert bir baba gibiydi. Ve hatta "Aranızda ki en kötü babalar dahi çocukları için elinden geleni yaparken, her şeye gücü yeten babanız sizler için neler yapar" bu düşünceyle hareket eden bir Tanrı yüzüme tokat gibi
çarpmıştı. O kadar yanlış öğrenmişiz, o kadar yanlış anlatılmış ki bize hristiyanlık, aklınız hayaliniz durur. İsa en başından beri müjdelenen bir kurtarıcıyken, sanki sıradan bir peygamber muamelesi görmüş, ve ölmesinin sebebi ta Adem zamanından bilinirken, yok O ölmedi denilmiş.
İsa Mesih benim kalbimi ısıttı İncil'i okurken. Kilise ise bunu sadece daha da körükledi. Yaklaşık 5 aydır hristiyanım ve bu ay içerisinde sonunda vaftiz olacağım, bu da beni çok mutlu ediyor.
Okuduğunuz için teşekkür ederim.
Ben 22 yaşımda bir üniversite öğrencisiyim, Ankara'da okuyorum. Bir çoğunuz gibi müslüman bir ailede doğdum. 13 yaşıma kadar da oldukça iyi bir din eğitimi aldım.
Ailem bu konuda anlayışlı da yaklaşmıştı. Namaz kılmamı yada normal zamanlarda ibadet etmemi vs beklemiyorlardı. Mümkünse Kur'an okumayı bilsin, cenazemiz olduğunda namazına gitsin kafasındaydılar.
Lakin gönderdikleri yerlerde çocuklar böyle eğitilmiyorlar. Birilerinin etkisi altına girmek o yaşlarda inanılmaz kolay ve bütün çevrenizi o insanlarla kuşatmayı da çok iyi biliyorlar. En azından benim Süleymancılarla tecrübem
bu yönde olmuştu. Okul çevresi hariç bütün çevrem bu insanlarla dolmuştu ve her şeyi daha normal gibi görmenize daha kolay alışkanlık edinmenizi sağlıyor bu hareketler. Namaz alışkanlığı için birebir örneğin.
Benim gittiğim son yaz, ufak bir yarışma düzenlemişlerdi. Özel basım bir Kur'an hediye edilecekti o sene en güzel okuyana. Ve ben bu yarışmayı kazandım. Rahat okunabilir, renk kodlu ve düz çevirili bir Kur'an hediye edildi bana.
Yazın kalan kısmını o Kur'anla geçirmiştim ve zaten kafamı karışık bırakan mevzular varken Kur'an okuyunca dinden tiksinmem çok kolay oldu. Bir süre din arayışı içerisinde yaşadıktan sonra tamamen vazgeçtim ve din felsefesinden en son
ateist olduğuma kanaat getirdim. Ama burada bir hata yapmışım şimdi daha iyi anlıyorum. Kur'an nasılsa İncil'in devamı diyip ne İncil'i adam akıllı okudum ne de Tevrat-Zebur'u.
Yaklaşık 8 senelik bir ateist hayatından sonra -ki mutlu olduğum ve gurur duyduğum kadar tersini hissettiren de bir hayattı, ama o hayattan utanmıyorum- bir aralar daha sık karşıma çıkan bir reklam çıktı karşıma.
2008-10 arası internette, forumlarda falan takılanlar bilirler "Ücretsiz İncil İster Misiniz?" "Tanrı ile tanışın" tarzı reklamlar çok sık olurdu. Bunlardan birine denk geldim ve ücretsiz İncil istedim. Hatta forumu doldururken
"vay be adamlar harbiden kargosuna kadar karşılıyolar" dediğimi çok iyi hatırlıyorum.
Neyse bir-iki güne İncil elime ulaştı. Yanında ufak kitapçıklar ve bir de anket vardı. İncil ile birlikte bu kitapçıkları okuyup anketi doldurmanızı istiyorlar ama isterseniz yapmayabiliyorsunuz. Yaparsanız hem ek kitapçık hem de ücretsiz kitap gönderiyorlar.
Ben yapmıştım ve sonuna kadar gittim de. Sonra bir Hristiyanla tanışmak ister misiniz vs dediler ve ben İncil aldıktan yaklaşık bir ay sonra kiliseye gitmeye başladım. Peki neden? Neden bu kadar kolay oldu? Ateizmin ne olduğunu anlamamış yada Evrim Teorisinin
bilimsel bir gerçek olduğunu kavrayamamış mıydım? Hepsini başa saralım, cevaplayacağım.
Ateistken savunduğum bir şey vardı hala da savunduğum bir fikir bu. "Benim Tanrı ile aramda samimi bir ilişki var. Ben gerçekten bütün kalbimle onun varlığına ikna olamadım. Aramızda hiç bir zaman çıkar ilişkisi olmadı. Korkup O'na kapanmadım. Yada cennetine alsın diye yalvarmadım. Çünkü İmanın şartı kalpten samimi bir inançtır." Ama tabi şimdi Tanrı'nın varlığına samimi bir inancım var ve O'nunla yine samimi bir ilişkimiz var. Bu fikir aslında lafı şuraya getiriyor, evet evrim gerçek tıpkı kütle çekim kuvveti gibi bir doğa yasası bu. Ve evren gerçekten de Big Bang yapa benzeri bir şekilde varlığına başlamış olabilir. Ama bunların hiç biri Tanrı yok demek değildir. Bunlar pekala Tanrı'nın yaratırken kullandığı yollar da olabilir. Ama bunlar Tanrı olmadan da oluyor demek için yeterli bir sebep olarak görülebilir diyordum. Bugün hala evrim teorisinin bir doğa yasası olduğunu saatlerce savunabilirim. Savunabilirim savunmasına da, nerede patlak veriyor bunlar da ben hristiyan olabiliyorum? Çok basit. Bunlar işin saf ve soğuk mantık kısmı. Din ise tamamen inanç meselesi ve hatta duygusal bir mesele.
İtiraf ederken çekinmeyeceğim, blackjack ve pokeri severek çok oynadım. Çok para kazanıp çok para kaybettim (kendi çapımda) Hiç uyuşturucu kullanmadım ama deliler gibi alkol içtim. Hatta depresyondayken bir şeyler hissedemediğim için ve alkolün bir şeyler
hissetmede bana yardımcı olduğunu düşündüğüm için alkolik olduğum bir dönem dahi oldu. Zina zaten gırla. Farklı farklı kadınlarla yaşamadığım halt kalmadı. Övünülecek bir yanı falan da yok bu arada bir bara giderseniz birileriyle konuşmak çok kolay. Arada sırada bu işin
seksle sonuçlanması gayet sıradan bir şey halini alıyor. Yalandan uzak dursam da manipülasyondan uzak durmadım. Çok haltlar yedim çok kalp kırmasam da çok derinden kırdım. Tabi bu sadece bir yüzüydü işin ve bunları yapmamın sebebi ahlaksız yada ne bileyim ateist olmam vs
değildi. Sadece zaman zaman iplerin ucu elimden fazla gidiyordu ve ahlak fazla esniyordu. Ama bir şekilde işleri her zaman yoluna koymaya kendimce adil ve dürüst bir hayat yaşamaya çalıştım.
Buradan İncil'i ilk okuduğum zamana gidiyoruz. İncil'i okuyunca fark ettiğim şey şu oldu; Tanrı benim istediğim bir şeyi bizden istiyordu. Ve bunu Allahla aynı yollardan istemiyordu. Bizimle samimi bir ilişki istiyordu ve bunun adı O'nun için imandı.
Korkutmak yada ödüllendirmekten önce bunu teklif ediyordu. Sevecen, cömert bir baba gibiydi. Ve hatta "Aranızda ki en kötü babalar dahi çocukları için elinden geleni yaparken, her şeye gücü yeten babanız sizler için neler yapar" bu düşünceyle hareket eden bir Tanrı yüzüme tokat gibi
çarpmıştı. O kadar yanlış öğrenmişiz, o kadar yanlış anlatılmış ki bize hristiyanlık, aklınız hayaliniz durur. İsa en başından beri müjdelenen bir kurtarıcıyken, sanki sıradan bir peygamber muamelesi görmüş, ve ölmesinin sebebi ta Adem zamanından bilinirken, yok O ölmedi denilmiş.
İsa Mesih benim kalbimi ısıttı İncil'i okurken. Kilise ise bunu sadece daha da körükledi. Yaklaşık 5 aydır hristiyanım ve bu ay içerisinde sonunda vaftiz olacağım, bu da beni çok mutlu ediyor.
Okuduğunuz için teşekkür ederim.
